Sitemize ait filmleri aşağıdan seyredebilirsiniz. Sürekli oynatma sistemi vardır. 

Tebük seferinden dönen İslam ordusunun, ilk hareket ettiği Seniyyetülveda'da şiirlerle, dualarla karşılandı. Hz. Peygamber (s.a.v) doğruca Mescid-i Nebî'ye giderek İki rekat namaz kıldı. Sonra sefere katılmayanlardan özürünü açıklayanları dinledi. Bunlar arasından üç kişinin özrü, haklarında ayet nazil oluncaya kadar kabul olunmadı.

Bu üç kişi, Hz. Peygamber'e (s.a.v) biat etmiş samimi müslümanlardı: Ka'b b. Malik, Mürare b. Rebî ve Hilal b. Ümeyye. Fakat meşru bir özürleri olmadığı halde sırf ihmalkar davrandıkları için zorluk ordusuna katılamamış ve sefere çıkamamışlardı.

Akabe'de, Bedir'de Uhud'da, Hz. Peygamber'in yanında olmalarına rağmen, sudan bahaneler onları yollarından alıkoymuştu.

Hz. Peygamber (s.a-v), uçunun de gerekçelerini dinledi ve Allah'ın haklarında indireceği hükme kadar beklemelerini söyledi. Bu çok acı bir şeydi. Gönül verip, elini tutarak biat ettikleri Resül-i Ekrem, onlarla görüşülüp konuşulmasını yasaklıyordu. Oysa kendilerinin dışında seksen kadar daha müslüman gelip özürlerini beyan etmişler, Allah Resulü de onların izahlarım yerinde bulup, işin İç yüzünü ve hakikatini Allah Teala'ya havale etmişti.

Ka'b, Mürare ve Hİlal'in hu şekilde cezalandırılmaları hem o gün için, hem de kıyamete kadar gelecek bütün müslümanlar için çok anlamlıydı. Hak davanın önünde olanların, hizmette başlarına nazaran en küçük ihmallerinin dahi ilahî ikazı gerektirdiğinin işaretiydi. Akabe'de biat etmiş olmak, Uhud günü cansiperane çarpışmak, savaşlarda kahramanlık duygularını coşturan şiirler söylemek yetmiyordu, Hakk'a hizmette devamlılık esastı. Bir dönem yapılan hizmetler sorumlulukları bertaraf etmiyordu.

Her gün, her an vazife neyi gerektiriyorsa onu yapmak, nerede bulunmayı gerektiriyorsa orada bulunmak esastı. Özellikle de önde yürüyenlerin sorumluluğunun kaç kat yüksek olduğunun göstergesiydi bu olay.

Üç sahabinin mazeret beyanının üzerinden tam elli gün geçti. Elli acı gün... Nihayet ilahî hüküm geldi ve o üç kişiye Allah tövbe nasip etti. Böylece, artık onlara dar gelen yeryüzü genişledikçe genişledi.

Ve Tebük'ten bugüne... Yüzyıllar boyunca Hakk'ın, adaletin, barışın sancaktarlığını yaptıktan sonra yüzlerce mazerete binaen bundan geri duran bizim halimizle o üç şahabı arasında benzerlik bulmak, çok uzak bir yorum olarak düşünülebilir mi? Şüphesiz bizim de mazeretlerimiz var. Hem de yüzlerce. Ama uzun zamandır bize de dünya dar geliyor. İlahî hüküm ise baki. Bizim tövbemiz ne zaman?